Η καραντίνα της τηλεόρασης

Η χειμερινή τηλεοπτική σεζόν έχει ξεκινήσει. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί ρίχτηκαν στη μάχη της τηλεθέασης. Τα reality show είναι αυτά που κυριαρχούν καθημερινά στην prime time ζώνη. Είναι απλώς προγράμματα ή περνούν μηνύματα; Αποτελούν μία μικρογραφία της κοινωνίας μας; Όχι για μένα.

Ας αναφερθώ στο πρώτο πρόγραμμα. Είκοσι κοπέλες ή μεγαλοκοπέλες να κυνηγούν έναν μορφωνιό. Να βγάζουν τα νύχια τους και να κάνουν σαν τρελές για εκείνον. Ο νεαρός να αποφασίζει ποια θα φύγει και εκείνες να πατούν επί πτωμάτων για να παραμείνουν στο παιχνίδι.

Εγώ θυμάμαι ότι ο άντρας είναι ο κυνηγός. Εκείνος θα κάνει την κίνηση και θα οδηγήσει το φλερτ. Τι να πω μπορεί να είμαι οπισθοδρομικός.

Πάω τώρα στο δεύτερο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που είχα δει και πριν 15 με 20 χρόνια περίπου. Δεν είναι το ίδιο όμως. Φέτος υπάρχουν ''μάγκες'' που αναφέρουν δημόσια τη λέξη βιασμός,. Άντρες και γυναίκες που κυκλοφορούν ημίγυμνοι όλοι μέρα και μιλούν για τις προσωπικές τους στιγμές. Γυναίκες που έχουν λίγο εσώρουχο στο δέρμα τους. Άντρες και γυναίκες που είναι έτοιμοι για φλερτ και έρωτες μέσα σε μία δύο μέρες.

Δεν είμαι ομοφοβικός. Δεν είμαι ρατσιστής. 'Ισα ίσα που τους ρατσιστές τους απεχθάνομαι. Ίσως να έχω μείνει σε άλλη εποχή. Ίσως να μυρίζω ναφθαλίνη. Αν όμως όλα αυτά αποτελούν πρότυπα για τους έφηβους, τότε ευτυχώς που δεν είμαι έφηβος.

Επιμέλεια κειμένου: Γιάννης Παυλιδάκης