"Τι φοβούνται τα παιδιά, όταν ξεκινούν το σχολείο"

91923024_625774868277557_1096536899067052032_n.png

Σχολείο, ο διαχρονικός εχθρός παιδιών και νέων κάθε ηλικίας σε ποικίλα επίπεδα. Μια φοβία, μια άρνηση που χαρακτηρίζει τους μαθητές ανεξαρτήτου εποχής και εκπαιδευτικής βαθμίδας.

Η εκδήλωση της αντίστασής τους προς αυτό τον θεσμό παρουσιάζεται με διαφορετικούς, για κάθε ηλικία, τρόπους, ενώ αρκετές φορές εκδηλώνονται ακραίες συμπεριφορές που συνοδεύονται και από ψυχοσωματικές, αντιδραστικές, εξάρσεις. Αν και είναι αποδεκτή, εν μέρει αναμενόμενη, η αντίσταση είτε των παιδιών μικρής ηλικίας είτε των νέων στην απειλή που εισβάλλει στην ζωή τους υπό τη μορφή του σχολείου, εντούτοις αξιόλογο θα ήταν να επισημανθεί ο λόγος που οδηγεί την πλειονότητα των πρωταγωνιστών να φοβούνται ή να αντιδρούν έντονα σε αυτή τη καθημερινή διαδικασία. Ως τα πιο συνήθη, -πιθανά-, αίτια θεωρούνται:

  • Η αίσθηση απομάκρυνσης από τη γονεϊκή και δη μητρική φροντίδα. Σαν φαινόμενο παρατηρείται συχνότερα στις μικρότερες ηλικιακά ομάδες που έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με το σχολείο, με καινούργιους ανθρώπους και καταστάσεις, μειώνοντας, έτσι, την προσκόλλησή τους με τον αμεσότερο, για εκείνους, άνθρωπο, τη μητέρα τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα νήπια μέχρι να συνηθίσουν το νέο περιβάλλον και να ενταχθούν στις συνομίληκες κλίκες, αντιδρούν με ισχυρό κλάμα, θυμό, γκρίνια ή ακόμα και υψηλό πυρετό, με απώτερο στόχο την παραμονή τους στο σπίτι και την αποκλειστική προσοχή των οικείων προσώπων.
  • Τις άγνωστες συνθήκες και απαιτήσεις του νέου περιβάλλοντος. Το συγκεκριμένο είδος φόβου είναι πιο κοινό σε μεγαλύτερες ηλικίες παιδιών που σταδιακά εντάσσονται σε περισσότερες εκπαιδευτικές δραστηριότητες, επωμίζονται μεγαλύτερη διδακτική ύλη, έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με τα καθιερωμένα, αγχωτικά, τέστ κατανόησης και αναλαμβάνουν νέες σχολικές υποχρεώσεις. Πολλά νεαρά παιδιά, μάλιστα, κατακλύζονται από άγχος, παρουσιάζουν πονοκεφάλους, καθώς και άρνηση είτε να παρακολουθήσουν τα μαθήματα είτε να τα διεκπεραιώσουν κατ΄οίκον. Η μετάβασή τους από τον πλήρη ελεύθερο χρόνο σε μια καινούργια, κάπως κουραστική, καθημερινότητα, όπως και η αγωνία τους για το πώς θα ανταποκριθούν στα μαθητικά τους καθήκοντα αναδιαμορφώνει το πρόγραμμά τους, ενώ καθιστά ενστικτωδώς το σχολείο ανεπιθύμητο και τους ίδιους απρόθυμους να ενταχθούν σε αυτό.

paidi_1.jpg

  • Η εύκολη ή μη ένταξη στο κοινωνικό σύνολο και η αποδοχή τους από τα υπόλοιπα παιδιά. Πρόκειται όχι μόνο για τους πιο δημοφιλείς παιδικούς φόβους αλλά και για τα πιο κοινά γονεϊκά άγχη, δεδομένου πως οι μαθητές στην αρχή πέρα από το πρωτόγνωρο σχολικό περιβάλλον, καλούνται σε μια ευαίσθητη νεαρή ηλικία να συναναστραφούν και να ενσωματωθούν σε ομάδες συνομιλήκων μεν, διαφορετικών προσωπικοτήτων δε. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως είναι πιθανό να αισθανθούν την απόρριψη, τα πειράγματα, ακόμα και τη βία, όταν αυτή πραγματοποιείται στο σπίτι άλλων, εισχωρώντας στη μιμητική τους συμπεριφορά. Με πιο απλά λόγια, η ανάγκη κοινωνικοποίησης, αποδοχής και ομαλής επικοινωνίας με νέα άτομα, αποτυπώνεται ως ενδόμυχος φόβος ένταξης στο σχολικό περιβάλλον.

κοροϊδεύουν-το-παιδί-στο-σχολείο-2.jpg

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω καθίσταται σαφές πως τα παιδιά -  μαθητές μέχρι να προσαρμοστούν στις σχολικές συνθήκες, να διαμορφώσουν το δικό τους κοινωνικό κύκλο και να αντιληφθούν, σταδιακά, το σχολικό ρόλο, αντιμετωπίζουν τη διαδικασία αυτή ως μια πρόκληση που τους δημιουργεί αρνητικά - αντιδραστικά συναισθήματα και αλλαγές στον μέχρι τότε τρόπο ζωής τους. Εντούτοις με την πάροδο του καιρού και με τις κατάλληλες προσεγγίσεις των δασκάλων, τα παιδιά αρχίζουν να απολαμβάνουν τη νέα δημιουργική ενασχόλησή τους, ξεπερνώντας τις αρχικές δυσκολίες και καταλαβαίνοντας πως αν και είναι ένας υποχρεωτικός θεσμός, μελλοντικά θα τους εξελίξει σε καλύτερους πνευματικά και κοινωνικά ανθρώπους.

 

Συγγραφή: Αρμπή Ειρήνη