Ο λιονταρίνος η λιονταρίνα και η σκορπίνα

Ο λιονταρίνας η λιονταρίνα και η σκορπίνα.

 

 

 

Της τύχης νυχτολούλουδο

Ηρθε και με σιμώνει

Μου λέει λόγια τρυφερά

Κι όμως βαλαντώνει.

 

Γιατί λουλούδι της νυχτιάς

Εγειρες και διστάζεις

Να πεις θέλεις με μιας

Η την τύχη σου δοξάσεις?

 

Εγώ 'μαι το νυχτολούλουδο

Της φύσης διαλεγμένο

Να λέω πόνους βάσανα

Μα να 'χω κι απεσταλμένους.

 

Τι είναι αυτά που λες

Δοκίμασέ με τώρα

Τι τάχα σκέφτεσαι εκεί

Γιατί να περνά η ώρα ?

 

Κάθομαι και λογίζομαι

Με τι τρόπο να αρχίσω

Δική σου μοίρα βρέθηκε

Λες να την καλοτυχήσω?

 

Αυτό αρμόζει μόνο του

Για σένα δωρισμένο

Του Θεου υπόκλιση

Κάνω μα και προσμένω.

 

Ησύχασε αφέντρα μου

Του νου μου δαχτυλίδι

Ετσι μιλά στον ύπνο του

Σε έχει εκεί στολίδι.

 

Τι λόγια εξεστόμισες

Λουλούδι πλανεμένο?

Εχω αφέντη στην καρδιά

Αγάπης μου δωσμένο..

 

Μα γι αυτό σου αποκρίνομα

ι Κυρά μου μη λυπάσαι

Ούτε και να φοβηθείς

Εκεί όπου θα σαι.

 

Θα χεις την τύχη δίπλα σου

Την εύννοια αντάμα

Ευγένεια καλόκαρδος

Ψυχής του είναι το θαύμα.

 

Μα το ξερω μάθε το

Λιοντάρι παινεμένο

Είναι η καρδιά αυτού

Που χω και αναμένω

 

Μα τώρα ειν το δύσκολο

Αφέντρα της καρδιάς του

Λαβώθηκε από σένα νε

Μαρμάρωσε η ματιά του

 

Τι τάχα δεν μπορω εγώ

Εκείνο να γιατρέψω

Θα τον τρέξω σε ειδικούς

Μαζί του να επιιλέξω.

 

Ακου με προσεκτικά

Και μην αυθαδιάζεις

Την τύχη του κρατά γερά

Στο χέρι και θαυμάζει.

 

Λιονταρίνα χαρωπή

Με γνώση και με χάρη

Μα κείνους εσέ λογίζεται

Το χει και καμάρι.

 

Σίμωσε πιο κοντά

Της νύχτας εσύ βραβείο

Ανθοστόλιστο εδώ

Θα σε έχω για πτυχίο.

 

Ναι θα ρθω για να με δεις

Από κοντά να κρίνεις

Με Βεβαιότητα να πεις

Ελάχιστης οδύνης.

 

Γιατί τα λες τραγικά

Και εγώ κάτι φοβάμαι?

Μην τάχα έφυγε

και θλίψη του θα να ναι?

 

Το γιατρικό στα χέρια της

Εχει και το διαφημίζει

Εκείνος ο έρμος μονααχός

Την πληγή του τη στολίζει.

 

Με δάφνες που του έδωσε

Πίκρα βάζει φαρμάκι

Κάλοιο μόνος να βρεθεί

Παρα στης λιονταρίνας το κονάκι

 

Τώρα το ξέρω θα το δεις

Πρέπει να ανταμώσω

Για χάρη του θα εκτεθώ

Μα θα επανορθώσω!

 

Γράφει η ΑΝΝΑ ΖΑΝΙΔΑΚΗ.