Έπεσε η αυλαία στο ΆΡΩΜΑ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΠΑΝΤΕΛΗ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ

Έπεσε όντως ; Μπορεί κάποιος να πει με βεβαιότητα ότι έπεσε; Ότι δεν θα ξανανοίξει ποτέ?

FB_IMG_1487713770917.jpg

Όσο απίστευτο και αν μας ακούγεται, δυστυχώς είναι η πραγματικότητα. Το στέκι της καρδιάς μας , όπως πολλοί το αποκαλούσαν, λειτούργησε χθες για τελευταία φορά.  Η τελευταία Κυριακή ! Σε ένα μαγαζί κατάμεστο , έβλεπες παντού απορία στα πρόσωπά ... Απορία και αγωνία για το μέλλον...

FB_IMG_1491401427815.jpg

Αγωνία για τους ανθρώπους που βλέπαμε κάθε φορά που μπαίναμε μέσα... αγωνία για το που θα γίνονται τώρα οι συναντήσεις μας...αγωνία για τα επόμενα χρόνια. Έβαλε λουκέτο ένας χώρος, ιερός. Ένας χώρος όπου έμπαινες μέσα και ένιωθες τον ίδιο τον Παντελή γύρω σου, τον άκουγες, τον έβλεπες, τον θαύμαζες. Ήξερες ποια ήταν η θέση που σύχναζε.... ήξερες σε ποιο σημείο του μαγαζιού είχε ανεβάσει μερικά βιντεάκια. Ήξερες και αναζητούσες κάποιον υπεύθυνο για να πάρεις και εσύ ένα μπρελοκάκι Pq...αν προλάβαινες !

P90217-151242.jpg

Ένα στέκι λοιπόν, που άλλοι πήγαιναν σχεδόν καθημερινά, άλλοι κάθε ΣΚ, και άλλοι σπανιότερα, όπως εγώ. Κάθε φορά όμως που αντίκρυζα το μαγαζί από την πλατεία, ένιωθα ένα δέος...μια ανυπομονησία να μπω μέσα...αυτό νιώσαμε πιστεύω και όσοι παρευρεθήκαμε χθες . Άγνωστοι άνθρωποι μεταξύ μας, ενωθήκαμε και γίναμε ένα κάθε φορά που ακούγαμε τα κομμάτια του. Άνθρωποι διαφορετικής κουλτούρας, καταγωγής,ηλικίας... στο άκουσμα των στίχων του, ενωθήκαμε! Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο...τώρα που θα συναντιόμαστε? Ποιο θα είναι το σημείο συνάντησης μας ? Αυτό αρνιόμουν να δεκτώ χθες. Κάθε φορά που κάποιος με χαιρέταγε , ένιωθα ότι με αποχαιρετά...αισθανόμουν αβεβαιότητα για την επόμενη συνάντηση μας!

FB_IMG_1491142017626.jpg

Κι όμως, είχαμε μείνει, μείναμε και θα μένουμε ΕΔΩ δεμένοι με τα σχοινιά σου.... μας ένωσες και μας κρατάς ενωμένους...θα σ΄αγαπάμε για μια ζωή γιατί σπουδαίος ήσουν !

Ραντεβού την ημέρα που κλείνει 4 χρόνια...κοντά στις 18/2... το που; Θα το μάθουμε έως τότε...

Επιμέλεια άρθρου: Καρυδάκη Νικολέτα